Beton komórkowy to lekki materiał budowlany o porowatej strukturze, stosowany głównie do wznoszenia ścian. Gazobeton jest jego potoczną nazwą, więc oba określenia oznaczają ten sam materiał. Miliony zamkniętych porów powietrznych zmniejszają jego masę, poprawiają izolacyjność cieplną i ułatwiają obróbkę.
Czym jest beton komórkowy i czy gazobeton to to samo?
Beton komórkowy jest odmianą betonu lekkiego. W jego strukturze znajdują się równomiernie rozproszone, zamknięte pory wypełnione powietrzem. To właśnie one nadają bloczkom niewielką masę oraz ograniczają przewodzenie ciepła.
Określenia „beton komórkowy” i „gazobeton” są używane zamiennie. Pierwsza nazwa ma charakter techniczny i odnosi się do porowatej budowy materiału, druga nawiązuje do sposobu jej uzyskania, czyli spulchnienia mieszanki podczas produkcji. Nie chodzi jednak o dwa różne wyroby.
W zależności od odmiany gęstość betonu komórkowego może wynosić około 300–700 kg/m³. Lżejsze bloczki zwykle lepiej izolują cieplnie, natomiast cięższe mogą zapewniać większą wytrzymałość na ściskanie. Dlatego materiał dobiera się do funkcji konkretnej przegrody, a nie wyłącznie do jej grubości.
Jak powstaje beton komórkowy?
Do produkcji autoklawizowanego betonu komórkowego wykorzystuje się przede wszystkim cement, wapno, piasek, wodę oraz gips. Za utworzenie porów odpowiada proszek lub pasta aluminiowa, pełniąca funkcję środka porotwórczego.
Aluminium reaguje ze składnikami mieszanki, w wyniku czego powstają pęcherzyki gazu. Zostają one zamknięte w dojrzewającej masie i tworzą miliony mikroporów. Po rozlaniu mieszanki i wstępnym związaniu materiał jest cięty na bloczki lub inne elementy murowe.
Następnie elementy trafiają do autoklawu. Autoklawizacja polega na obróbce hydrotermalnej w atmosferze nasyconej pary wodnej, w podwyższonej temperaturze i pod ciśnieniem. Ten etap nadaje materiałowi stabilne parametry oraz wpływa na jego wytrzymałość. Dzięki niemu bloczki uzyskują powtarzalną jakość, ważną przy murowaniu ścian.
Jakie właściwości ma beton komórkowy?
Najważniejsze cechy wynikają bezpośrednio z porowatej struktury. Powietrze uwięzione w komórkach ogranicza przepływ ciepła, a jednocześnie zmniejsza ciężar elementów. Beton komórkowy jest też stosunkowo łatwy do docinania i dopasowywania na placu budowy.
| Cecha | Charakterystyka |
|---|---|
| Izolacyjność termiczna | Pory powietrzne ograniczają przewodzenie ciepła. Parametr zależy między innymi od gęstości bloczka. |
| Waga | Niska masa ułatwia transport, przenoszenie elementów i ogranicza obciążenie konstrukcji. |
| Łatwość obróbki | Bloczki można docinać piłą ręczną oraz dopasowywać do narożników, otworów i detali ściany. |
| Odporność ogniowa | Beton komórkowy jest materiałem niepalnym i może być stosowany w przegrodach wymagających ochrony pożarowej. |
Materiał ma jednak ograniczoną wytrzymałość na ściskanie w porównaniu z cięższymi wyrobami murowymi. Nie oznacza to, że nie nadaje się do ścian konstrukcyjnych. Klasa, gęstość i grubość bloczków muszą odpowiadać wymaganiom projektu budowlanego.
Gdzie stosuje się beton komórkowy?
Wszechstronność tego materiału wynika z dostępności elementów o różnych wymiarach i parametrach. Najczęściej wykorzystuje się go w następujących miejscach:
- Ściany nośne – stosuje się do nich bloczki o parametrach dobranych przez projektanta konstrukcji.
- Ściany działowe – cieńsze elementy ułatwiają wykonywanie lekkich przegród wewnętrznych.
- Ściany zewnętrzne – porowata struktura wspiera izolacyjność cieplną przegród.
- Prace uzupełniające i detale konstrukcyjne – łatwe cięcie pozwala dopasować elementy do otworów, narożników i przewiązań.
Przy wyborze bloczków trzeba uwzględnić przeznaczenie ściany, wymaganą wytrzymałość, izolacyjność cieplną i akustyczną oraz założenia projektu. Beton komórkowy jest popularny, ponieważ łączy niewielką masę, dobre właściwości cieplne i prostą obróbkę. Dzięki temu sprawdza się zarówno w ścianach nośnych, jak i działowych, pod warunkiem właściwego doboru odmiany materiału.
