Bloczki betonowe pod taras układa się zwykle co 50–60 cm wzdłuż legara. To wartość bazowa, którą trzeba dopasować do przekroju legara, rodzaju deski i obciążenia tarasu. Osobno ustala się rozstaw rzędów bloczków, czyli rozstaw legarów. Dla desek kompozytowych najczęściej przyjmuje się 35–40 cm między legarami, a dla drewnianych około 50–60 cm.
Jak rozumieć rozstaw bloczków i legarów?
Bloczki betonowe tworzą punktowe podpory pod legarami. Ich rozstaw wzdłuż jednego legara wpływa na jego ugięcie. Z kolei odległość między sąsiednimi rzędami bloczków wyznacza rozstaw legarów, czyli sposób podparcia desek tarasowych.
Te dwóch wartości nie należy ze sobą utożsamiać. Można zastosować bloczki co 50–60 cm wzdłuż legara, ale same legary ułożyć co 35–40 cm, jeśli nawierzchnię stanowi deska kompozytowa.
Rozstaw bloczków pod drewno i kompozyt
Poniższe wartości są zakresem orientacyjnym stosowanym przy lekkich tarasach naziemnych. Ostateczne odległości trzeba porównać z instrukcją montażu desek oraz założeniami dla konkretnego przekroju legara.
| Materiał nawierzchni | Rozstaw legarów między rzędami | Rozstaw bloczków wzdłuż legara |
|---|---|---|
| Deska drewniana | 50–60 cm | 50–60 cm |
| Deska kompozytowa | 35–40 cm | 50–60 cm |
| Cięższa konstrukcja lub większe obciążenie | według projektu i zaleceń producenta | zagęszczony względem wartości bazowej |
Przy legarach o niewielkim przekroju, na przykład około 45 × 70 mm, nie należy automatycznie przyjmować maksymalnego rozstawu. Większy przekrój legara może pozwolić na większą odległość między podporami, ale nie zastępuje obliczeń ani zaleceń systemowych. Taras z ciężkim zadaszeniem, zabudową lub dużymi meblami wymaga gęstszego podparcia.
Dlaczego rozstaw ma znaczenie?
Zbyt duża odległość między bloczkami powoduje uginanie legara, a w konsekwencji także desek. Przy nawierzchni kompozytowej problem pojawia się szybciej, ponieważ producenci WPC zwykle określają maksymalny rozstaw legarów dla konkretnego modelu. Przekroczenie tej wartości może prowadzić do uszkodzeń i utraty gwarancji.
Charakterystycznym skutkiem złego podparcia jest klawiszowanie desek. Deska ugina się przy obciążeniu, a jej końce mogą unosić się lub pracować względem sąsiednich elementów. Konstrukcja staje się mniej stabilna, a połączenia są bardziej obciążone.
Kompozyt zmienia wymiary pod wpływem temperatury, dlatego potrzebuje zarówno gęstego podparcia, jak i szczelin dylatacyjnych. Należy zostawić miejsce przy ścianach, obrzeżach oraz na połączeniach czołowych desek. W praktyce trzeba też sprawdzić, czy przewidziany układ zapewnia wentylację przestrzeni pod tarasem.
Przed zagęszczeniem podpór sprawdź przede wszystkim:
- przekrój i sztywność legara
- maksymalny rozstaw wskazany przez producenta desek
- planowane obciążenie tarasu
- rodzaj gruntu i ryzyko nierównomiernego osiadania
Jak przygotować podłoże pod bloczki?
Nawet prawidłowy rozstaw nie zapewni stabilności, jeśli bloczki zostaną ustawione na humusie albo luźnej ziemi. Podłoże przygotuj w następującej kolejności:
- Usuń darń i warstwę humusu z całego obrysu tarasu. Grunt organiczny jest ściśliwy i z czasem zmienia objętość.
- Rozłóż geowłókninę, aby ograniczyć mieszanie się gruntu rodzimego z podsypką oraz przerastanie roślin.
- Wykonaj warstwę kruszywa lub podsypki żwirowo-piaskowej, układanej etapami i zagęszczanej warstwami.
- Ustaw bloczki w zaplanowanej siatce, wypoziomuj je i zachowaj spadek tarasu około 1–2% od budynku.
- Na bloczkach ułóż podkładki EPDM albo papę, a następnie zamontuj legary z zachowaniem odstępów od ścian.
Nie ustawiaj bloczków bezpośrednio na ziemi. Bez stabilnej podsypki mogą nierówno osiąść, przechylić się albo zostać uniesione przez ruchy mrozowe gruntu. Problem jest szczególnie prawdopodobny na podłożu gliniastym, podmokłym lub słabo odwodnionym. W takich warunkach warto rozważyć stopy betonowe posadowione poniżej strefy przemarzania albo inne rozwiązanie fundamentowe.
Każdy bloczek powinien mieć stabilne, pełne podparcie. Różnice wysokości wyrównuje się drobnym kruszywem lub zaprawą, a nie kamieniami, kawałkami drewna czy przypadkowymi klinami. Do kontroli poziomu można użyć poziomicy, sznurka murarskiego albo niwelatora laserowego.
Co sprawdzić przed montażem legarów?
Przed przykręceniem konstrukcji nośnej sprawdź poniższe punkty:
- Poziomowanie – wszystkie bloczki tworzą równą płaszczyznę z zaplanowanym spadkiem.
- Stabilność – żadna podpora nie kołysze się i nie zapada pod naciskiem.
- Podkładki – między betonem a legarem znajduje się EPDM albo papa oddzielająca drewno od wilgoci.
- Dylatacja – legary i deski nie stykają się bezpośrednio ze ścianą budynku, a szczelina ma rozmiar zgodny z systemem.
Jeśli taras powstaje na twardym, równym podłożu, alternatywą dla części bloczków mogą być wsporniki regulowane. Ułatwiają poziomowanie, ale nie zastąpią przygotowania gruntu na niestabilnym podłożu.
Dla typowego tarasu przyjmij więc 50–60 cm między bloczkami wzdłuż legara, a rozstaw rzędów dobierz do nawierzchni: około 50–60 cm dla drewna i 35–40 cm dla kompozytu. Przy nietypowym przekroju legarów, dużym obciążeniu lub trudnym gruncie bezpieczniej zagęścić podpory i oprzeć układ na dokumentacji konkretnego systemu.
Artykuł ma charakter informacyjny. Przy dużym tarasie, zadaszeniu, ciężkiej zabudowie lub niestabilnym gruncie rozstaw podpór powinien zostać sprawdzony przez projektanta albo konstruktora.
