Glazura to rodzaj cienkich, szkliwionych płytek ceramicznych przeznaczonych przede wszystkim na ściany. Wykonuje się ją z masy zawierającej kaolin, a szkliwiona powierzchnia nadaje jej gładkość, połysk, odporność na wilgoć i łatwość czyszczenia. Ze względu na kruchość nie powinna być układana na podłodze.
Co to jest glazura?
Technicznie glazura oznacza szklistą powłokę, czyli szkliwo nakładane na wyrób ceramiczny. W języku budowlanym tym określeniem nazywa się jednak najczęściej konkretny rodzaj płytek ściennych. Powstają one z lekkiej masy ceramicznej zawierającej kaolin, a następnie są pokrywane warstwą szkliwa.
Szkliwienie zamyka powierzchnię płytki, nadaje jej gładkość i wpływa na wygląd. Dzięki tej warstwie glazura dobrze znosi kontakt z wilgocią, choć sama płytka ma mniejszą odporność na nacisk i uderzenia niż terakota lub gres. W ofertach sklepów można spotkać wiele wariantów kolorystycznych, wzorów oraz wykończeń matowych i połyskliwych.
[picture_1]
Właściwości i zastosowanie glazury
Glazura sprawdza się tam, gdzie powierzchnia nie jest narażona na obciążenia mechaniczne, za to wymaga ochrony przed wodą i zabrudzeniami. Szkliwiona warstwa ułatwia ścieranie osadów, tłuszczu oraz innych codziennych zabrudzeń.
Najważniejsze cechy tego materiału to:
- odporność na wilgoć typową dla ścian w pomieszczeniach mokrych,
- gładka powierzchnia łatwa do mycia,
- duży wybór kolorów, wzorów i stopnia połysku,
- niewielka masa i łatwiejsze dopasowanie do ścian niż w przypadku cięższych płytek.
W domu glazurę najczęściej stosuje się w następujących miejscach:
- na ścianach w łazience, szczególnie wokół wanny, umywalki i prysznica,
- nad blatem kuchennym jako tak zwany fartuch kuchenny,
- na ścianach toalety i w pomieszczeniach gospodarczych,
- do obudowy wybranych elementów wyposażenia, na przykład wanny.
Podczas cięcia i montażu trzeba zachować ostrożność, ponieważ płytka może odpryskiwać lub pękać przy uderzeniu. Podłoże powinno być równe, czyste i suche, a narzędzia dopasowane do delikatnego materiału.
Glazura, terakota czy gres – czym się różnią?
Najważniejszym kryterium wyboru jest miejsce montażu. Glazura jest typowym materiałem ściennym, terakota zwykle służy do wykańczania podłóg, a gres może być stosowany na obu rodzajach powierzchni. Różnice przedstawia tabela:
| Typ płytki | Główne przeznaczenie | Wytrzymałość | Cechy charakterystyczne |
|---|---|---|---|
| Glazura | Ściany wewnętrzne | Niska odporność na nacisk i uderzenia | Lekka, cienka, dekoracyjna, szkliwiona i łatwa do czyszczenia |
| Terakota | Podłogi wewnętrzne | Wysoka odporność na codzienne użytkowanie | Cięższa i twardsza od glazury, wykonywana z masy opartej na glinie |
| Gres | Ściany, podłogi i wybrane powierzchnie zewnętrzne | Bardzo wysoka odporność mechaniczna | Twardy, mało nasiąkliwy, dostępny także w wersjach odpornych na mróz |
Glazura jest wypalana zwykle w niższej temperaturze niż gres, dlatego jej struktura pozostaje bardziej delikatna. Terakota ma większą twardość i grubość, natomiast gres powstaje z mocno sprasowanej mieszanki mineralnej i wyróżnia się niską nasiąkliwością.
Dlaczego glazury nie układa się na podłodze?
Glazura nie jest przeznaczona na podłogi, ponieważ nie została zaprojektowana do przenoszenia nacisku podczas chodzenia ani obciążeń wywołanych przez meble. W takich warunkach może pękać, kruszyć się lub odpryskiwać. Dotyczy to także pomieszczeń o mniejszym natężeniu ruchu, jeśli płytka nie ma wyraźnego dopuszczenia producenta do zastosowania podłogowego.
Na posadzkę lepiej wybrać terakotę albo gres. Glazura będzie dobrym wyborem wtedy, gdy potrzebujesz estetycznej, łatwej do czyszczenia i odpornej na wilgoć okładziny ściennej. Najważniejsza zasada brzmi więc prosto: glazura na ściany, terakota lub gres na podłogi.
