W instalacji gazowej w domu materiał rur zależy od miejsca ich prowadzenia. Odcinki układane w ziemi wykonuje się z rur PE, natomiast instalacje naziemne i wewnętrzne najczęściej z rur stalowych albo miedzianych. Projekt, montaż, próbę szczelności i odbiór musi przeprowadzić osoba z wymaganymi uprawnieniami.
Jakie rury stosuje się w instalacji gazowej?
Podstawowy podział jest prosty. Rury PE, czyli polietylenowe, służą do prowadzenia gazu w gruncie, na przykład od przyłącza do budynku. Po wyprowadzeniu przewodu nad teren instalacja przechodzi na rozwiązanie stalowe lub miedziane, zgodnie z projektem i warunkami technicznymi.
W części naziemnej i wewnątrz domu stosuje się rury stalowe albo twarde rury miedziane. Wszystkie przewody, kształtki i urządzenia muszą mieć aktualne dopuszczenia do stosowania w instalacjach gazowych w Polsce. Dobór średnicy zależy między innymi od długości przewodu, liczby odbiorników, ich mocy i parametrów zasilania. Nie należy wybierać jej wyłącznie na podstawie średnicy króćca urządzenia.
Stal, miedź czy PE – czym różnią się te materiały?
| Materiał | Zastosowanie | Główna zaleta | Wymagania i uwagi |
|---|---|---|---|
| Stal | Instalacje naziemne i wewnętrzne | Odporność na uszkodzenia mechaniczne i sztywność | Wymaga ochrony antykorozyjnej, na przykład powłoki malarskiej |
| Miedź | Instalacje wewnętrzne | Odporność na korozję i estetyczny wygląd | Trzeba uwzględnić wydłużenia cieplne i zapewnić ich kompensację |
| PE | Odcinki prowadzone w ziemi poza budynkiem | Elastyczność i odporność na działanie wielu substancji chemicznych | Nie stosuje się go jako typowego przewodu wewnętrznego |
Rury stalowe mogą być czarne, bez szwu lub ze szwem. W zależności od odcinka łączy się je przez spawanie albo za pomocą dopuszczonych łączników gwintowanych. Stal jest trwała, ale bez zabezpieczenia może korodować, dlatego jej powierzchnię trzeba chronić zgodnie z projektem.
Rury miedziane są odporne na korozję, jednak pod wpływem temperatury wyraźnie zmieniają długość. Instalator musi więc zaplanować trasę tak, aby przewód mógł kompensować te ruchy. Do łączenia stosuje się odpowiednie kształtki, zwykle mosiężne, oraz materiały uszczelniające dopuszczone do gazu.
PE jest rozwiązaniem przeznaczonym do odcinków podziemnych. Materiał jest lekki i elastyczny, ale jego zastosowanie wymaga właściwego systemu rur, złączy oraz wykonania zgodnego z projektem. Przejście z przewodu PE na stalowy lub miedziany wykonuje się przy użyciu przeznaczonych do tego elementów przejściowych.
Jak prowadzić rury gazowe w domu?
Wewnętrzne przewody gazowe prowadzi się przede wszystkim po wierzchu ścian i mocuje za pomocą obejm. Przejścia przez ściany konstrukcyjne i stropy zabezpiecza się rurami osłonowymi. Nie wolno prowadzić przewodów przez fundamenty ani pod nimi. W szczególnych przypadkach przewód może zostać osłonięty ekranem, ale sposób zabudowy musi umożliwiać kontrolę instalacji i nie może utrudniać wykrycia nieszczelności.
Podczas wyznaczania trasy trzeba zachować wymagane odstępy od innych instalacji. Najważniejsze zasady obejmują:
- Od gniazd, łączników i innych urządzeń elektrycznych mogących powodować iskrzenie należy zachować co najmniej 60 cm.
- Od pionowych przewodów wodnych i instalacji centralnego ogrzewania należy zachować co najmniej 10 cm.
- Przy skrzyżowaniu z inną instalacją odległość między przewodami powinna wynosić co najmniej 2 cm.
- Przejścia przez przegrody budowlane należy wykonywać w rurach osłonowych, bez lokalizowania połączeń w takim przejściu.
Przewody gazowe nie mogą znajdować się w kanałach wentylacyjnych, dymowych ani spalinowych. Nie prowadzi się ich także przez pomieszczenia pozbawione wymaganej wentylacji bez zastosowania rozwiązań przewidzianych w projekcie, takich jak stalowa rura osłonowa. Trzeba zachować również wymagany odstęp od kanałów spalinowych.
Nie wolno samodzielnie wykonywać ani przerabiać instalacji gazowej. Błąd w materiale, połączeniu, trasie lub zabezpieczeniu może doprowadzić do wycieku gazu. Za dobór rur, wykonanie połączeń, próbę szczelności i dokumentację odpowiada uprawniony instalator.
Jak wygląda odbiór instalacji gazowej?
Odbiór instalacji obejmuje trzy podstawowe etapy. Każdy z nich powinien zostać udokumentowany, a końcowe czynności wymagają podpisu osoby uprawnionej.
- Sprawdzenie dokumentacji – porównuje się wykonanie z projektem, uzgodnieniami, wpisami w dokumentacji budowy oraz protokołem potwierdzającym prawidłowe działanie wentylacji i przewodów spalinowych.
- Kontrola wykonania – sprawdza się między innymi atesty materiałów, trwałość mocowań, rozstaw podpór, odległości od innych instalacji, przejścia przez przegrody oraz zabezpieczenia antykorozyjne.
- Próba szczelności – całą instalację, od kurka gazowego do odbiorników, bada się sprężonym powietrzem. Wynik potwierdza się protokołem podpisanym przez wykonawcę i właściciela lub inwestora.
Przed podłączeniem do sieci może być potrzebny także odbiór techniczny z udziałem przedstawiciela dostawcy gazu. Bez pozytywnego wyniku kontroli i wymaganej dokumentacji rozpoczęcie dostaw nie powinno nastąpić.
Najbezpieczniejszy wybór nie polega na wskazaniu jednego materiału dla całego domu. PE stosuje się w ziemi, stal lub miedź nad terenem i wewnątrz budynku, a ostateczne rozwiązanie wynika z projektu, warunków przyłączenia i obowiązujących wymagań technicznych.
Artykuł ma charakter informacyjny. Instalację gazową, jej modernizację, próbę szczelności i odbiór powinien wykonać uprawniony specjalista zgodnie z aktualnymi przepisami i dokumentacją projektową.
